ನಾವು ಓದಿದ ಶಾಲೆ, ನಮ್ಮ ಯಶಸ್ಸುಗಳ ತಳಪಾಯವಾಗಿರುವ ನಮ್ಮ ಪುಣ್ಯ ದೇಗುಲ. ಶಾಲೆಯನ್ನು ನೋಡಿದಾಗಲೆಲ್ಲಾ ನಮ್ಮ ಬಾಲ್ಯದ ನೆನಪುಗಳನ್ನು ಸ್ಮರಿಸುತ್ತೇನೆ.
ಒಮ್ಮೆ ಗಣಿತದ ಶಿಕ್ಷಕರೊಬ್ಬರು ಒಂದು ಲೆಕ್ಕವನ್ನು ಕೇಳಿದರು. ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳು ಯಾರೂ ಉತ್ತರ ನೀಡಲಿಲ್ಲ. ಶಿಕ್ಷಕರು ತುಂಬಾ ಕೋಪಗೊಂಡು, ಹಿಪ್ಪುನೇರಳೆ ಗಿಡದ ಕೋಲಿನಿಂದ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಬೆನ್ನಿನ ಮೇಲೆ ಭಾರಿಸುತ್ತಾ ಬಂದರು, ನಾನು ಮೊದಲನೇ ಸಾಲಿನಲ್ಲಿ ಗೋಡೆಯ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ಕುಳಿತಿತದ್ದೆ. ಒಂದು ಕಡೆಯಿಂದ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಭಾರಿಸುತ್ತಿದ್ದರೆ, ನನಗೆ ಭಯ ಆಗುತ್ತಿತ್ತು. ನಾನು ಉದ್ಡನೆಯ ನೋಟ್ ಬುಕ್ ಒಂದನ್ನು ಶರ್ಟಿನ ಒಳಗಡೆಯಿಂದ ಬೆನ್ನಿಗೆ ಇಟ್ಟುಕೊಂಡೆ, ಕೊನೆಗೆ ಏಟು ಕೊಡಲು ಶಿಕ್ಷಕರು ನನ್ನ ಬಳಿಗೆ ಬಂದರು, ಜೋರಾಗಿ ಒಂದು ಭಾರಿ ಭಾರಿಸಿದರು. ಡಭ್ ಅಂತಾ ದೊಡ್ಡ ಶಬ್ಡ ಬಂತು, ಶಿಕ್ಷಕರು ಏನದು ಶಬ್ಧ ಎಂದು ಕೇಳಿ, ನನ್ನ ಬಟ್ಟೆ ಕಳಚಿಸಿದರು. ನಾನು ಇಟ್ಟುಕೊಂಡಿದ್ದ ನೋಟ್ ಬುಕ್ ಕೆಳಗೆ ಬಿತ್ತು. ತಕ್ಷಣವೇ ಆ ಮೇಸ್ಟ್ರು ಮನಸಿಗೆ ಬಂದಂತೆ ೧೦-೧೫ ಏಟು ಭಾರಿಸಿದರು. ನಾನು ಚೆನ್ನಾಗಿ ಒದೆ ತಿಂದು ಮುಖ ಪೇಚು ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಕುಳಿತೆ. ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿದ್ದ ನನ್ನ ಗೆಳೆಯ/ಮಾವನ ಮಗ ಪ್ರಕಾಶ "ಸುಮ್ಮನೆ ನಮ್ಮಂಗೆ ಇದ್ರೆ ಒಂದೇಟು ತಿಂಬುಟ್ಟು ಇರ್ಬೋದ್ದಾಗಿತ್ತು. ನೀನು ಚೇಷ್ಟೆ ಮಾಡಿದ್ದಕ್ಕೆ ಒಳ್ಳೆ ಕಜ್ಜಾಯ ತಿಂದೆ" ಅಂತಾ ಗೇಲಿ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದ.
Nanu Oodida shale, nanu adi-beleda shale, nanna nechina shale, namma balina deepavada shale, namma yashassina talapayavaada namma PUNYA DEGULA.